ผมมีความฝัน
Posted on
29/12/2007
at
19:47
"I have a dream"
ผมขอเริ่มต้นด้วยการเลียนแบบประโยคในคำปราศรัยอันอมตะของมาร์ติน ลูเธอร์ คิง นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิของชาวอเมริกันผิวดำ ที่เคยพูดไว้เมื่อกว่า 40 ปีก่อน ... ไม่มีอะไรหรอกครับ... เพียงแต่จะบอกคุณผู้อ่านว่า "ผมมีความฝัน"..
และกำลังจะเล่าความฝันของผม ให้คุณผู้อ่านได้ฟังกันครับ...
ความฝันของผมเริ่มต้นพร้อมๆกับการเลือกเส้นทางชีวิตเป็น"คนข่าวโทรทัศน์"
เมื่อ 15 ปีก่อน ในองค์กรที่วันนี้พวกคุณเรียกว่า "โมเดิร์นไนน์ทีวี" หรือ "บมจ.อสมท" หรืออะไรก็ตามแต่จะเรียกแหละครับ
สำหรับผม...ผมชอบมากเลย ที่ผมมได้ีโอกาสมา้ทำงานอยู่กับองค์กรสื่อสารมวลชนที่ครั้งหนึ่ง
เคยเป็น บริษัท ไทยโทรทัศน์ เคยเป็น ช่อง 4 บางขุนพรหม
เป็นสถานีโทรทัศน์ช่องแรกของประเทศไทย
เป็นความรู้สึกดีดี ที่แอบภาคภูมิใจไว้อยู่คนเดียวมานานแสนนานแล้วล่ะครับ
ผมบอกเลยดีกว่า ก่อนที่อาการของโรคโหยหาอดีตของผม จะทำให้คุณผู้อ่านเกิดอาการเซ็งไปซะก่อนเลยว่า ความฝันของผมนั้น ก็คือการได้เห็นพิพิธภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับโทรทัศน์ เกิดขึ้นในประเทศไทย
และคงไม่มีที่ไหนจะเหมาะไปกว่า ดินแดนที่เคยมีรากกำเนิดฝังลึกอยู่ที่นี่
ที่ อสมท แห่งนี้ล่ะครับ
ก่อนหน้านี้ อสมท เคยมีโครงการจะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์มาแล้วหลายครั้งครับ แต่ก็ยังไม่เห็นผลเป็นรูปธรรมในระดับที่เปิดให้ประชาชนผู้สนใจได้มีโอกาสเข้ามาชื่นชม อุปสรรคว่ากันแบบวงใน คงเป็นเรื่องของสถานที่ หรือ ถ้าจะให้เจาะลึกไปมากเกินกว่านั้น ก็น่าจะเป็นเรื่องของการหา"เจ้าภาพ"ดำเนินการมากกว่า
แต่ไม่เป็นไรครับ สักวันความฝันของผมก็อาจเป็นจริงขึ้นมาก็ได้
คนยุคช่อง 4 บางขุนพรหมรุ่นบุกเบิก ประเภทข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนวิชา เครื่องส่งโทรทัศน์ ไปเรียนวิชาผลิตรายการโทรทัศน์ เมื่อ กว่า 50 ปีก่อน
ท่านเกษียณไปนานแล้ว จะเหลือชาวบางขุนพรหมรุ่นหลังสุด ก็แทบจะนับคนได้ และคงเกษียณหมดไปในปีสองปีนี้ ส่วนชาวช่อง 9 บางลำภู (รุ่นหน้าโรงเหล้า ตรอกไก่แจ้) ก็กำลังทยอยเกษียณอายุในปีถ้ดๆไป
ความฝันของผมคงเล่าไม่จบในวันนี้...
แต่ถ้าคุณผู้อ่านแวะมาที่นี่อีกในวันข้างหน้า ผมอาจมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับโทรทัศน์ไทยในอดีต พาคุณผู้อ่านไปชมกรุสมบัติของช่อง 9 ที่ยังคงเหลืออยู่ให้เราได้หวนคิดถึง หรืออาจพาผู้สนใจไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์โทรทัศน์ ที่เกิดขึ้นแล้วในต่างประเทศ และมักจะมีคู่กับสถานีโทรทัศน์เก่าแก่ระดับตำนานของประเทศนั้นๆอยู่เสมอ...
ถ้าคุณผู้อ่านไม่เบื่อเสียก่อน เราคงได้พบกันใหม่ครับ
ผมขอเริ่มต้นด้วยการเลียนแบบประโยคในคำปราศรัยอันอมตะของมาร์ติน ลูเธอร์ คิง นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิของชาวอเมริกันผิวดำ ที่เคยพูดไว้เมื่อกว่า 40 ปีก่อน ... ไม่มีอะไรหรอกครับ... เพียงแต่จะบอกคุณผู้อ่านว่า "ผมมีความฝัน"..
และกำลังจะเล่าความฝันของผม ให้คุณผู้อ่านได้ฟังกันครับ...
ความฝันของผมเริ่มต้นพร้อมๆกับการเลือกเส้นทางชีวิตเป็น"คนข่าวโทรทัศน์"
เมื่อ 15 ปีก่อน ในองค์กรที่วันนี้พวกคุณเรียกว่า "โมเดิร์นไนน์ทีวี" หรือ "บมจ.อสมท" หรืออะไรก็ตามแต่จะเรียกแหละครับ
สำหรับผม...ผมชอบมากเลย ที่ผมมได้ีโอกาสมา้ทำงานอยู่กับองค์กรสื่อสารมวลชนที่ครั้งหนึ่ง
เคยเป็น บริษัท ไทยโทรทัศน์ เคยเป็น ช่อง 4 บางขุนพรหม
เป็นสถานีโทรทัศน์ช่องแรกของประเทศไทย
เป็นความรู้สึกดีดี ที่แอบภาคภูมิใจไว้อยู่คนเดียวมานานแสนนานแล้วล่ะครับ
ผมบอกเลยดีกว่า ก่อนที่อาการของโรคโหยหาอดีตของผม จะทำให้คุณผู้อ่านเกิดอาการเซ็งไปซะก่อนเลยว่า ความฝันของผมนั้น ก็คือการได้เห็นพิพิธภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับโทรทัศน์ เกิดขึ้นในประเทศไทย
และคงไม่มีที่ไหนจะเหมาะไปกว่า ดินแดนที่เคยมีรากกำเนิดฝังลึกอยู่ที่นี่
ที่ อสมท แห่งนี้ล่ะครับ
ก่อนหน้านี้ อสมท เคยมีโครงการจะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์มาแล้วหลายครั้งครับ แต่ก็ยังไม่เห็นผลเป็นรูปธรรมในระดับที่เปิดให้ประชาชนผู้สนใจได้มีโอกาสเข้ามาชื่นชม อุปสรรคว่ากันแบบวงใน คงเป็นเรื่องของสถานที่ หรือ ถ้าจะให้เจาะลึกไปมากเกินกว่านั้น ก็น่าจะเป็นเรื่องของการหา"เจ้าภาพ"ดำเนินการมากกว่าแต่ไม่เป็นไรครับ สักวันความฝันของผมก็อาจเป็นจริงขึ้นมาก็ได้
ข้าวของที่จะจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์โทรทัศน์ ผมบอกคุณผู้อ่านเลยว่า ยังพอมีอยู่ครับ แต่สิ่งที่น่าเสียดาย และหาได้ยากกว่านั้น ก็คือบรรดาผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเรา ในยุคแห่งความเหนื่อยยาก ในยุคบุกเบิก (ก่อนยุค"แดนสนธยา" และยุค"เทขายหุ้น") ท่านเหล่านั้นก็ค่อยๆจากพวกเราไป แต่ไม่ได้หมายความว่าท่านจากพวกเราไปแบบไม่มีวันกลับนะครับ
แต่หลายท่านเกษียณจากองค์กรเก่าแก่แห่งนี้ไป โดยที่เราไม่ได้มีโอกาสถามท่าน หรือได้บันทึกถ้อยคำบอกเล่าเกี่ยวกับตำนานขององค์กรเก่าแก่แห่งนี้ไว้เป็นลายลักษณ์อักษรบ้างเลย
แต่หลายท่านเกษียณจากองค์กรเก่าแก่แห่งนี้ไป โดยที่เราไม่ได้มีโอกาสถามท่าน หรือได้บันทึกถ้อยคำบอกเล่าเกี่ยวกับตำนานขององค์กรเก่าแก่แห่งนี้ไว้เป็นลายลักษณ์อักษรบ้างเลย
..แน่นอนนะครับว่าบางท่าน ก็ไม่มีโอกาสจะเล่าให้พวกเราได้ฟังกันแล้วในวันนี้
คนยุคช่อง 4 บางขุนพรหมรุ่นบุกเบิก ประเภทข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนวิชา เครื่องส่งโทรทัศน์ ไปเรียนวิชาผลิตรายการโทรทัศน์ เมื่อ กว่า 50 ปีก่อน
ท่านเกษียณไปนานแล้ว จะเหลือชาวบางขุนพรหมรุ่นหลังสุด ก็แทบจะนับคนได้ และคงเกษียณหมดไปในปีสองปีนี้ ส่วนชาวช่อง 9 บางลำภู (รุ่นหน้าโรงเหล้า ตรอกไก่แจ้) ก็กำลังทยอยเกษียณอายุในปีถ้ดๆไป
แม้ยังเป็นแค่ความฝัน แต่อย่างน้อยผมว่าพื้นที่บนสื่อ New Media ของ Mcot.Net นี้ ก็อาจเป็นสื่อกลางให้พิพิธภัณฑ์โทรทัศน์ในรูปแบบพิพิธภัณฑ์เสมือนจริงบนโลกไซเบอร์ เกิดขึ้นเป็นเค้าลางๆได้ใช่มั้ยครับ
ความฝันของผมคงเล่าไม่จบในวันนี้...
แต่ถ้าคุณผู้อ่านแวะมาที่นี่อีกในวันข้างหน้า ผมอาจมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับโทรทัศน์ไทยในอดีต พาคุณผู้อ่านไปชมกรุสมบัติของช่อง 9 ที่ยังคงเหลืออยู่ให้เราได้หวนคิดถึง หรืออาจพาผู้สนใจไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์โทรทัศน์ ที่เกิดขึ้นแล้วในต่างประเทศ และมักจะมีคู่กับสถานีโทรทัศน์เก่าแก่ระดับตำนานของประเทศนั้นๆอยู่เสมอ...
ถ้าคุณผู้อ่านไม่เบื่อเสียก่อน เราคงได้พบกันใหม่ครับ
ชัยนันต์ สันติวาสะ
link
