ช่วงนี้ผมมาเตรียมทำข่าวเลือกตั้งที่ภูเก็ตครับ ใครที่สนใจข่าวเลือกตั้งอย่าลืมติดตามโมเดิร์นไนน์ตลอดทั้งวันได้ในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ แต่เรื่องที่ผมอยากเล่าคือเรื่องของ ผู้ทีได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ธรณีพิบัติภัยสึนามิที่ผมไปสัมภาษณ์มาก่อนจะออกอากาศในวันรำลึกครบรอบ 3 ปีในวันที่ 26 ธันวาคมนี้ครับ

ผมได้มีโอกาสเขาไปพบกับชาวบ้านครอบครัวบุตรราช ที่อาศัยอยู่ที่บ้านน้ำเค็ม จังหวัดพังงา หลายคนคงคุ้นชื่อหมู่บ้านนี้เป็นอย่างดี เป็นหมู่บ้านที่ชาวบ้านได้รับผลกระทบมากที่สุดหมู่บ้านหนึ่ง ผมเดินไปตามหมู่บ้านนำเค็มและบังเอิญไปพบกับผู้ชายคนหนึ่งนั่งทอดสายตาออกไปที่ท้องทะเลหลังบ้าน ผมเข้าไปทักทายและได้พูดคุยกับเขา พี่บุญจันทร์ บุตรราช พี่บุญจันทร์เล่าใฟ้ผมฟังทันทีที่ผมถามถึงเหตุการณ์เมื่อ 3 ปีที่แล้วที่ ตัวเขาเองและภรรยารวมทั้งแม่และญาติอีกหลายคนต้องประสบกับสึนามิในเช้าวันที่ 26 ธันวาคม  พี่บุญจันทร์ชี้ให้ดูร่องรอยบาดแผลบนใบหน้าจากการถูกของแข็งอย่างหนึ่งระหว่างถูกคลื่นซัดและต้องพักรักษาตัวนานนับเดือน ขณะที่ จิดารัตน์ ภรรยาก็ถูกคลื่นซัดไปไกลและต้องลอยคออยู่ถึง 7 ชั่วโมง

ทั้งสองคนต้องเสียแม่ พี่สาวและลูกครับ แต่ทั้งหมดก็ยังปักหลักอยู่ที่บ้านนำเค็มเพราะอาชีพประมงที่ทำกันมาหลายสิบปี พี่บุญจันทร์บอกผมว่า  ทุกวันนี้สภาพจิตใจยังยำแย่แต่ก็ต้องต่อสู้ต่อไปครับ เวลาที่มีข่าวแผ่นดินไหวหรือมีข่าวลือทุกคนก็จะหวาดกลัว เหมือนกับคราวนี้ที่มีข่าวว่ามีหมอดูทักว่าจะมีสึนามิวันที่ 23 ซึ่งตรงกับวันเลือกตั้ง พี่บุญจันทร์บอกว่า คงต้องอพยพออกไปอยู่ข้างนอกก่อนสักวันหนึ่ง แล้วค่อยกลับมา ซึ่งเหมือนกับชาวบ้านอีกหลายครอบครัวที่ตอบเหมือนกัน

ชีวิตของครอบครัวบุตรราชทุกวันนี้ฝากไว้กับข่าวสารจากสื่อต่างๆ ในขณะที่ความมั่นใจเรื่องหอเตือนภัยที่ติดอยู่ที่บ้านน้ำเค็ม พี่จิดารัตน์ แฟนพี่บุญจันทร์ก็บอกว่า ในการซ้อมหนีภัยที่ผ่านมาไม่ได้ยิน เรื่องเหล่านี้ผมคิดว่าน่าจะเป็นหน้าที่ของภาครัฐที่จะต้องเร่งฟื้นฟูจิตใจและสร้างความเชื่อมั่นให้กับชาวบ้านที่ยังคงหวาดกลัวอยู่ครับ ก่อนจากกันผมหันมาลาพี่บุญจันทร์และได้แต่นึกอยู่ในใจว่า แม้เวลาจะล่วงเลยไปนานเท่าใด ความทรงจำที่เลวร้ายไม่เคยห่างหายไปจากจิตใจของพี่บุญจันทร์และครอบครัว วันนี้พวกเขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาขอเพียงความมั่นใจกับชีวิตที่เหลืออยู่เท่านั้น ....