ขออนุญาติเขียนเรื่องของพี่มด วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์ หลังทราบข่าวพี่มดเสียชีวิตช่วงบ่ายที่ผ่านมา ผมเป็นนักข่าวที่ทำข่าวชาวบ้านและรู้จักพี่มดครั้งแรกเมื่อการทำข่าวชาวบ้านชุมนุมประท้วงการสร้างเขื่อนปากมูล ปี 2538  ผู้หญิงตัวเล็กๆร่างกายบอบบาง ใส่แว่น ยืนบนเวทีไฮปาร์คทำให้ผมประทับใจในการต่อสู้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น ไม่น่าเชื่อว่า ผู้หญิงที่อยู่แถวหน้ากับการต่อสู้กับเพื่อปกป้องทรัพยากรธรรมชาติและวิถีชีวิตของชาวบ้านจะมีให้พบเห็นบ่อยหนัก แต่พี่มดคือหนึ่งในจำนวนนั้น ที่หาญกล้ัาจะต้่อสู้กับส่ิงที่ไม่ถูกต้อง

 ตอลดระยะเวลาของการต่อสู้เพื่อสังคมที่ยุติธรรมของพี่มด ผมมีโอกาสพบกับพี่มดหลายต่อหลายครั้งในหลายเวที ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมต้องสัมภาษณ์พี่มด ผมเข้าใจว่าร่างกายที่อ่อนล้า คงไม่เท่าจิตใจที่บอบช้ำของพี่มดที่ต้องต่อสู้ท่ามกลางอิทธิพลมืดและนโยบายจากภาคระฐที่ไม่เคยให้ความยุติธรรมกับชาวบ้านหรือได้มาด้วยการร้องขอครั้งแล้วครั้งเล่า  วันนี้พี่มดได้พักผอ่นกำลังใจทุกดวงและผมหวังให้พี่ไปสู่สุคติ หลังจากต้องเหฯ้ดเหนื่อยมานานแสนนาน ที่เหลือคือ พลังของคนรุ่นต่อไปที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรมให้เกิดกับสังคมนี้ต่อไป

  ...วนิดา ...แกร่งกล้าต่อสู้เพื่อชาวบ้าน

วันวานเธอดูมีพลังและแววตาที่เด็ดเดี่ยว

วันนี้ที่เธอจากไปเพียงผู้เดียว

แต่เสมือนผู้ทุกข์ยากนับแสนขาดหลักยึดเหนี่ยวอีกต่อไป

...อาลัยวนิดาในวันจาก

ขอคาราวะดวงวิญญาณด้วยความเคารพ